‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(สิบเดือนก่อนหน้า)
‪- คุณจะให้เธออยู่ที่นี่นานแค่ไหน ‪- นานเท่าที่จำเป็น
‪ไม่ต้องแกล้งหรอก ในเอกสารนั่นไม่มีอะไร
‪ผมขอแก้วหนึ่งด้วย
‪ให้ตาสว่างหน่อยจะดีกว่า
‪- ไม่ใส่น้ำตาลใช่ไหม ‪- ไม่
‪ต้องไม่อยู่แล้ว
‪ผมเคยสูบบุหรี่ตอนพัก
‪การเลิกสูบเป็นสิ่งที่ยากที่สุดที่เคยทำมา
‪ผมมีสมาธิอยู่ได้ไม่เกินห้านาที
‪ฉันรู้ มันยาก
‪มันไม่ดีกับลูกความ
‪แต่แล้วก็โชคดีที่สมองเริ่มแล่นอีกครั้ง
‪- คุณรู้ไหมว่าตอนนี้มันบอกอะไรผม ‪- ไม่ อะไรล่ะ
‪ลินดาไม่ได้บอกความจริงกับคุณทั้งหมด ‪ตอนให้ปากคำครั้งแรก
‪เธอรู้ว่าสามีมีชู้ และเธอให้คนตามดูเหยื่อ
‪นี่คือสิ่งที่คุณใช้เอาผิดเธอ ไม่มากเลย
‪แต่คุณก็ตัดสินใจไปแล้ว
‪ถามอะไรหน่อยได้ไหม
‪เป็นแบบนี้ตลอดหรือคดีฆาตกรรมนี้ ‪ทำคุณเดือด
‪ผมยังต้องหาคำตอบเรื่องนี้
‪รีบกลับเข้าไปเถอะ
‪- ฮัลโหล ‪- คุณอัยการ นี่เดลูก้านะ
‪มีเด็กสาวมา
‪เธอบอกว่าเป็นเพื่อนของเพโทรนี่ ‪และเห็นเธอในสวนที่พาลาสโซ่ เต
‪- กับลินดา โมนาโค ‪- เด็กสาวคนนั้นชื่ออะไร
‪ออร์ริโก้ ซิลเวีย ออร์ริโก้
‪ตรวจสอบทุกอย่างให้ไว ฉันต้านที่นี่จะไม่อยู่แล้ว
‪(อาญาพิพากษา)
‪คุณจำได้ไหมว่าพวกเขาพูดอะไร
‪ได้ คนที่เสียงเป็นผู้ใหญ่กว่า ‪พูดกับอีกคน
‪ "มานี่เลย นังบ้า"
‪และอีกคนตอบว่า "แกต้องการอะไร"
‪- มีอะไรอีกไหม ‪- ไม่ มีรถตู้ออกมา
‪รถมอเตอร์ไซค์มันเสียงดังมาก ‪ผมไม่ได้ยินอะไรแล้ว
‪ฉันบอกเขาว่าไม่ต้องบอกรายละเอียด ‪ของรถตู้ซ้ำอีก ในการพิจารณาคดี
‪แต่คำให้การของโคลัมโบ ‪สำคัญเกินจะเสี่ยงทำให้ศาลสับสน
‪ด้วยรายละเอียดที่ไม่เกี่ยวกับคดีเลย
‪แต่ก็จริงนี่ มันมีรายละเอียดที่ไม่เกี่ยวข้อง
‪ไม่อีกต่อไปแล้ว
‪ทั้งมอเตอร์ไซค์ เสียงโทรศัพท์ ‪โทเมพูดเหมือนกันเลย
‪และความทรงจำของโคลัมโบก็ใช้ได้ดี
‪รถตู้ที่ออกมาจากสวน น่าจะเป็นของโทเม
‪และผู้ชายในสวน บนมอเตอร์ไซค์ ‪ที่รับโทรศัพท์
‪และเรียกชื่อแองเจลิก้า ‪หนูต้องเริ่มใหม่จากตรงนี้
‪ลูกคิดว่าเขาเป็นคนฆ่าเหรอ
‪- ไม่รู้สิคะ แต่หนูต้องรู้ให้ได้ ‪- ทำไม
‪หนูกลัวจะเข้าใจผิดทั้งหมดตั้งแต่ต้น
‪เอเลน่า ลูกจะสงสัยอย่างนี้ในคดีอื่นไหม ‪ลองถามตัวเองดู
‪จะบอกว่าหนูไม่ควรสนเหรอคะ
‪พ่อก็อยากรู้เหมือนกัน ลูกคิดว่ายังไงล่ะ
‪พ่อก็อยากรู้ว่าใครฆ่าแองเจลิก้า
‪เธอเป็นหลานพ่อนะ
‪งั้น... หนูอาจจะต้องขอให้พ่อช่วย
‪จะให้พ่อทำอะไร
‪ไร้สาระ รู้ไหมว่าพื้นที่สัญญาณ ‪ของพาลาสโซ่ เต กว้างแค่ไหน
‪- ให้ตรวจสายโทรศัพท์เข้าทั้งหมดนี่บ้าชัดๆ ‪- แค่ช่วงเวลาสั้นๆ
‪ดูแค่ห้าทุ่มห้าสิบถึงเที่ยงคืนสิบนาที
‪เป็นช่วงเวลาที่เกิดอาชญากรรม ‪บวกลบก็ไม่เท่าไร
‪ใช่ 20 นาที
‪คุณไม่เชื่อการลำดับเหตุการณ์ ‪ของฉันเหรอ
‪ไม่เกี่ยวกับเชื่อหรือไม่เชื่อ ผมอยากรู้ ‪ว่าคุณจะหาโทรศัพท์นั่นทำไม
‪คุณไม่เคยตั้งคำถามกับฉัน
‪คุณไม่เคยสั่งให้มีการสืบสวน ‪ที่อาจทำคุณพังได้นี่
‪นี่เป็นการฆ่าตัวตายของเราทั้งคู่
‪ฉันได้ยินมาว่าคุณมีโอกาสจะได้เลื่อนตำแหน่งนะ
‪- รู้ได้ยังไง ‪- ข่าวมันเดินทางเร็ว
‪- ก็ใช่ แต่มันยังไม่แน่นอน ‪- ก็เป็นไปได้
‪หมายความว่ายังไง
‪ถ้าผู้พิพากษาที่มีอิทธิพลพูดถึงคุณในแง่ดี
‪ใคร พ่อคุณน่ะเหรอ
‪ถ้าผมไม่ให้ความร่วมมือ คุณจะทำยังไง
‪- โทรหานายผมเพื่อขัดขาผมเหรอ ‪- ฉันไม่ทำหรอก
‪ฉันจำกัดตัวเองไว้ที่ให้การตอบแทน ‪แต่ไม่ข่มขู่
‪งั้นก็ตอบมาว่าทำไม
‪บาโรนสนใจเรื่องการตัดสินให้พ้นโทษ
‪และฉันสนใจความจริง
‪ทำให้เร็วที่สุดเลยนะคะ
‪- คุณเป็นเด็กมีปัญหาหรือเปล่า ‪- ทำไม
‪ในกระเป๋าคุณพกอมยิ้มตลอด
‪- นั่นเขาเหรอ ‪- ใช่
‪นี่เป็นตัวอย่างดีเอ็นเอที่วิเคราะห์เมื่อปีที่แล้ว ‪เพื่อให้เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน
‪ไม่ได้สุ่มเอาดีเอ็นเอมาใช่ไหม
‪นี่ของแองเจลิก้า เพโทรนี่
‪- คุณติดโบมาได้เลยนะ รู้ไหม ‪- นี่ไม่ใช่ของขวัญนะ
‪ใช่ ถูกของคุณ นับก่อนได้นะ
‪- เสร็จแล้วเหรอ ‪- เสร็จแล้ว
‪ผมจะเอาไปให้ที่แล็บ
‪ไปด้วยกันเถอะ ผมต้องกลับไปเหมือนกัน
‪- ผมขับเอง มา ‪- อะไรนะ
‪- ผมจะขับ ‪- จะบ้าเหรอ ไปเลย ไป
‪- เถอะน่า ให้ผมขับ ‪- พูดอะไรของคุณ ขับรถเต่าคุณไป
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪ขอโทษที่มาช้า
‪- สวัสดี ‪- ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪- ค่ะ ‪- ดี เราเริ่มกันเลยดีไหม
‪ประเด็นแรกที่ต้องคุยคือนี่เป็นการหย่า ‪ที่ทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องต้องกันไหม
‪แต่ผมว่าทั้งสองฝ่ายเห็นตรงกัน
‪เอเลน่า
‪ดีขึ้นหรือยัง
‪ค่ะ ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เป็นไร
‪- คุณเป็นโรคแพนิคเหรอ ‪- ใช่ ของใหม่ตอนนี้เลย
‪- เป็นความเครียดสะสม ‪- นิดหน่อย แค่นิดเดียวใช่ไหม
‪ครั้งแรกที่ฉันเป็น คือวันที่คุณไป
‪ฉันนึกว่าตัวเองหัวใจวาย
‪ฉันนึกถึงผู้ชายที่ฉันทำให้ติดคุกตลอดชีวิต ‪เมื่อสามปีก่อน
‪ฉันจำหน้าเขาได้ เขาสิ้นหวัง
‪ฉันรู้สึกแบบนั้นเลย เหมือนกับว่า...
‪เหมือนกับว่ามันจะไม่มีที่สิ้นสุด
‪เหมือนฉันต้องป่วยอยู่ในกรงตลอดกาล
‪แต่คราวนี้คุณประณามตัวเอง
‪ผมไม่ควรบอกคุณ
‪แต่เนื่องจากผมเป็นผู้ชายสุดพิเศษ ‪และคุณจะต้องเสียใจอยู่เสมอที่เสียผมไป
‪ผมจะบอกคุณ
‪ว่าบางครั้งความเจ็บปวดมันทำให้คนผูกพันกัน ‪ได้มากกว่าความรัก
‪และถ้าจะมีใครที่จะช่วยคุณได้ตอนนี้...
‪ผมว่าน่าจะเป็นเขา
‪ผมเกรงว่าผู้เข้าแข่งขันของเรา ‪จะไม่สามารถเข้าบ้านของเขาได้
‪ผู้ชมที่รักครับ อย่าลืม...
‪เฮ่
‪คุณไม่อยากรับสายใช่ไหม
‪ผมอาบน้ำอยู่
‪- อ้อ ‪- นอนไม่หลับเหรอ
‪ฉันไม่ควรโทรหาคุณหรือเปล่า
‪ผมก็ไม่รู้
‪แต่ผมก็ดีใจที่คุณโทร
‪คุณไม่เคยเล่าเรื่องเธออีก ‪เรื่องที่พวกคุณเจอกัน
‪ผมคิดถึงมันอยู่ทุกวัน
‪ก่อนเธอจะไป เธอหยิบหูฟังมาใส่
‪ผมบอกเธอว่าไม่ควรเอาใส่ไว้ใต้หมวกกันน็อก
‪มันอาจเป็นอันตราย
‪แล้วผมก็คิดว่า "นี่เป็นสิ่งที่พ่อที่โคตรจู้จี้จะพูด"
‪แล้วทันใดนั้น ผมก็นึกขึ้นได้ ‪ว่าจริงๆ แล้วผมเป็นพ่อเธอ
‪สมองคนเรานี่ก็ทำงานแปลกดี
‪ผมอยู่กับเธอมาเกือบๆ ชั่วโมง ‪และยังพยายามไม่คิดถึงมัน
‪คุณเลี่ยงมาตั้ง 18 ปี
‪แล้วเธอตอบว่ายังไง
‪เธอบอกผมว่าอย่ายุ่ง
‪แล้วก็บอกว่าการฟังเพลง
‪ระหว่างเดินหรือขี่รถ จะเป็นสิ่งที่เธอไม่ยอมเลิก
‪เธอต้องใช้มันช่วยคลายเครียด ‪เธอมีทฤษฎีรองรับด้วยนะ
‪แล้วผมก็ขอโทษ
‪ "แต่อย่าเปิดให้เสียงดังนักล่ะ"
‪แล้วเธอก็ไป
‪คุณเห็นเธอหรือยัง
‪ไม่ ผมทนไม่ได้
‪ตอนนี้ก็ยังไม่ได้
‪บางครั้งผมก็รู้สึกว่าผมไม่มีสิทธิ์จะมอง
‪ทันทีที่ผมเห็นเธอ ผมก็คิดว่าเธอสวยมาก
‪พูดไปเรื่อยๆ สิคะ
‪พูดกับฉันจนฉันหลับนะ
‪เธอมีดวงตาที่สวยมาก
‪มันมองทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณคุณ...
‪- อันเดรโอลี ‪- อรุณสวัสดิ์ครับ ทุกอย่างเรียบร้อยไหม
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เดลูก้าคุมตัวผู้ต้องสงสัยไว้
‪และคุณควรสอบปากคำเขา
‪ได้
‪มีโทรศัพท์ 27 เครื่องที่มีสายเข้าในช่วงเวลานั้น
‪ผมคิดว่าจะต้องค้นสักสองสามอาทิตย์
‪แต่แล้วก็โชคดีที่นึกเรื่องหนึ่งได้ ‪เพราะหนึ่งนี้นั้นเป็นเบอร์ที่โคลนกันมา
‪- และชื่อก็จะตรงกันไม่ได้ ‪- เบอร์ที่โทรหาล่ะ
‪โคลนเหมือนกัน อยู่นอกระบบ ‪และหาไม่เจอ
‪แต่เครื่องแรกที่ได้รับสาย มีการใช้งานวันนี้
‪เราเลยระบุตำแหน่งได้
‪และผมสั่งให้คุมตัวเจ้าของเอาไว้ ‪เขาเป็นเจ้าของมอเตอร์ไซค์สีเข้มด้วย
‪อย่างที่โทเมบอกตอนพิจารณาคดี
‪ใช่ เขาได้รับสายตอน 23,54 น. ‪ประมาณ 58 วินาที ในวันที่สามมีนาคมปีที่แล้ว
‪- เขาเป็นใคร ‪- อีวาน ไซอา
‪มีความผิดฐานค้ายาสองครั้ง ‪เราพบตัวเขาพร้อมโคเคนสิบกรัม
‪คุณเอาไปใช้ได้
‪เขากำลังรออยู่ อาจจะเป็นเขาก็ได้
‪คุณไซอา ฉันชื่อเอเลน่า กูเอร์ร่า เป็นอัยการ
‪ผมจะไม่พูดอะไรถ้าไม่มีทนาย ‪ดังนั้น เชิญตามสบาย
‪เข้ามาได้
‪รุจเจโร่ ผมจะออกไปทานอาหารกลางวัน
‪แต่มีคนอยากมาทักทายคุณ
‪รุจเจโร่ หวังว่าจะไม่ได้มารบกวนนะ
‪- ไม่เลย ด้วยความยินดี สบายดีเหรอครับ ‪- ดีค่ะ
‪- วันนี้เป็นวันครบรอบของเรา ‪- ยินดีด้วย!
‪- ผมไม่รู้เขาใช้คำพูดยังไงกัน ‪- ขอให้มีความสุข
‪เมื่อไหร่จะพาแฟนไปทานข้าวด้วยกันคะ
‪แฟนเหรอ ไม่ ผมว่าคงไม่มีวันนั้นแน่
‪เอาเป็นว่าพวกผู้หญิงอยากอยู่กับผม ‪ด้วยเหตุผลเดียวกัน
‪ผ่านไปอาทิตย์หนึ่ง พวกเธอก็จะทิ้งผม ‪แต่ไม่เป็นไร
‪ที่รัก ไปรอผมที่รถนะ เดี๋ยวผมไป
‪- บาย รุจเจโร่ ‪- บาย มาเรียล
‪พรุ่งนี้ผมจะไปกล่าวสุนทรพจน์ ‪ที่สมาคมทนาย
‪ผมรู้ว่าคุณเลี่ยงงานประชุมแบบนี้ ‪แต่ผมอยากให้คุณไป
‪หวังว่าจะเตรียมบทพูดคนเดียวที่ดีๆ ไว้นะ
‪แน่นอน กลับไปทำงานได้แล้ว ‪การพิจารณาคดีนั่นยังไม่ปิด
‪ถ้าเราชนะคดีนี้ จะเป็นประโยชน์กับบริษัทมาก
‪และจะเป็นเพราะคุณเป็นส่วนใหญ่
‪แล้วในที่สุดคุณก็จะมีดีพอจะไปเปิดบริษัท
‪ที่มีแต่ชื่อคุณบนประตู ‪เราทุกคนก็ต้องการอย่างนั้นไม่ใช่เหรอ
‪- ถึงเวลาแล้วผมจะคิดเรื่องนั้นดู ‪- แน่นอน หลังชนะคดี
‪รู้ไหมว่ามีพักหนึ่งที่ผมคิดว่าจะชนะเพราะโทเม
‪แต่ในระหว่างที่เด็กเพโทรนี่ถูกฆ่า ‪เขามัวแต่แอบดูและแบล็กเมล
‪จากรถพ่วง น่าสิ้นหวังที่คนเรา ‪ต่ำช้าได้ขนาดนั้น
‪อย่างน้อยเขาก็มีประโยชน์
‪ตอนนี้เราแค่ต้องรู้
‪ว่าใครคือคนที่รับโทรศัพท์นอกพาลาสโซ่ เต
‪โทรศัพท์อะไร
‪ตอน 23,54 น. ของวันที่สามมีนาคมปีที่แล้ว ‪ใครโทรหาคุณ
‪เขาจะจำได้ยังไง
‪คุณอยู่ในเขตสัญญาณเดียวกับพาลาสโซ่ เต
‪และมีมอเตอร์ไซค์สีเข้มตามที่พยานบอก
‪นี่จะหาว่าผมเป็นฆาตกรเหรอ
‪เพราะโทรศัพท์เมื่อสิบเดือนก่อนเนี่ยนะ
‪ไม่ มีเรื่องโคเคนวันนี้ด้วย
‪- ผมไม่เกี่ยวกับไอ้เรื่องฆาตกรรมนั่น ‪- จริงเหรอ
‪- จริง ‪- คืนนั้นคุณอยู่ที่ไหน
‪คุณคุยกับใครอยู่ในสาย
‪ฉันเอาผิดคุณข้อหาครอบครองโคเคน ‪หรือครอบครองเพื่อขายได้
‪ไม่รู้ว่าคุณรู้ข้อแตกต่างหรือเปล่า
‪แบบแรก คุณจะถูกสอบแต่เป็นอิสระ
‪แบบที่สอง อาจติดคุกหลายสัปดาห์หรือหลายเดือน
‪รอให้มีการตัดสินโทษ แล้วก็ติดคุกอีก
‪อยากกลับเข้าไปในนั้นจริงๆ เหรอ
‪อย่าให้ผมโดนคดีฆาตกรรมล่ะ
‪ผมไม่อยากให้สถานการณ์ของผมยุ่งเหยิง ‪ถ้าบอกคุณ
‪และผมจะบอกความจริง
‪เรื่องอะไร
‪- คุณพูดอะไร ‪- เงียบเถอะ
‪ตกลงไหม ผมไม่ได้แต่งเรื่องนะ
‪แต่ผมต้องรู้ก่อนว่าเชื่อใจคุณได้
‪ไม่งั้นผมจะไปติดคุกอยู่ในนั้นสักพัก
‪แล้วก็จะออกมา
‪แล้วคุณก็ชนะคดีที่เอาผิดลินดาเองเลย
‪คุณจะช่วยฉันเรื่องคดีได้ยังไง
‪ผมโทรคุยกับแองเจลิก้าอยู่ ‪เราควรเจอกันคืนนั้น
‪- ทำไมต้องคุยกับแองเจลิก้า ‪- เพราะเธอเป็นลูกค้า
‪คุณพูดเรื่องอะไร
‪- ฮัลโหล ‪- อีวาน
‪แองเจลิก้า อยู่ไหนของเธอ
‪ฉันไม่อยากได้ของนั่นแล้ว ไปให้พ้น
‪ล้อเล่นหรือเปล่า
‪ได้ยินฉันแล้วนี่ ไปให้พ้น!
‪- ไม่มีเรื่องอื่นแล้วเหรอ ‪- ไม่
‪แองเจลิก้าโทรหาคุณจากเบอร์นี้ตลอดไหม
‪ใช่
‪เป็นเบอร์ที่เราไม่มีข้อมูล
‪ฆาตกรคงทำให้มันหายไป
‪ผมเข้าใจแล้วว่าคุณจะพูดอะไร แต่ไม่ใช่ผม
‪ไม่โกรธแองเจลิก้าที่ไล่คุณไปเหรอ
‪ใช่ ผมโกรธ แต่งานผมก็ยุ่ง ผมเลยออกมา
‪- แต่ก่อนออกผมเห็นบางอย่าง ‪- เห็นอะไร
‪- อีวาน ‪- แองเจลิก้า หายไปไหนของเธอ
‪- ฉันไม่อยากได้ของนั่นแล้ว ไปให้พ้น ‪- ล้อเล่นหรือเปล่า
‪ได้ยินฉันแล้วนี่ ไปให้พ้น!
‪- มีผู้หญิงเข้าหาเธอตรงใกล้ๆ ถังเก็บน้ำ ‪- ใคร
‪ลินดา โมนาโคหรือเปล่า
‪แองเจลิก้า
‪- ผมไม่เห็นหน้าเธอ ‪- แองเจลิก้า!
‪แต่หน้าเธอคุ้นๆ ตอนผมเห็นภาพในหนังสือพิมพ์
‪อ้อดี เห็นไหม
‪คุณไซอาช่วยคุณได้
‪- อ๋อ เขาช่วยเหลือตัวเองได้ ‪- ผมบอกความจริงนะ
‪ผมไม่มีเหตุผลให้ฆ่าแองเจลิก้า
‪ลูกค้าบางคนทำกับผมแย่มาก
‪แองเจลิก้า หยุด ฉันอยากคุยด้วย
‪ผมอยู่ที่นั่น และเห็นสิ่งที่เห็น
‪แองเจลิก้า
‪และมันชัดเจนมากสำหรับผม ‪เพราะผมยังไม่ได้บอกคุณเลย
‪ว่าตอนนี้คุณนั่นแหละที่ช่วยผม
‪- แล้วคุณก็ขี่มอเตอร์ไซค์ออกมาทันที ‪- ใช่
‪จำได้ไหมว่าเห็นใครระหว่างทางบ้างหรือเปล่า
‪- ไม่รู้สิ ‪- พยายามหน่อย
‪- คุณไม่เห็นใครเลยใช่ไหม ‪- ผมบอกให้เงียบไง
‪มีคนหนึ่ง เป็นผู้ชายแก่ๆ กับหมา
‪คุณเห็นเขาเดินออกมาจากพาลาสโซ่ เต ‪ทันทีหลังคุยกับแองเจลิก้าเหรอ
‪คุณอยากรู้ว่าผมมีพยานยืนยันที่อยู่ไหม
‪โอเค ทีนี้เล่าทุกอย่างใหม่ตั้งแต่ต้น
‪กางเกงใส่แล้วเป็นยังไงบ้าง
‪- สบายไหมครับ ‪- ครับ
‪โอเค ยื่นแขนมาให้ผม
‪ผมดีใจที่คุณกลับมานะ คุณทนาย
‪ผมกำลังเข้าโค้งสุดท้ายแล้ว ทำตัวให้ดูสง่า ‪และผ่อนคลายดีกว่า
‪ถูกต้องเลย
‪การหักมุมของการพิจารณาคดี ‪ที่ลินดา โมนาโค
‪ลูกสาวของนักธุรกิจใหญ่ เกเบรียล โมนาโค ‪ที่ถูกกล่าวหาว่าฆาตกรรม
‪เด็กสาวอย่างแองเจลิก้า เพโทรนี่
‪หลังพิสูจน์ในศาลว่ามีพยานที่อยู่
‪นิโคล่า โทเม ผู้ต้องสงสัยหลักของฝั่งจำเลย
‪กล่าวว่าเขาเห็นและได้ยินเสียงชายอีกคน ‪คุยกับเหยื่อ
‪ใกล้ๆ สถานที่เกิดเหตุ
‪ขณะนี้นิโคล่า โทเม อยู่ในคุก
‪- สถานะการกักกัน... ‪- บาโรน
‪ผมอยากชมคุณในฐานะเพื่อนร่วมอาชีพ
‪เรื่องอะไรครับ
‪เรื่องอะไรงั้นเหรอ คุณทำได้เยี่ยมมาก ‪ต่อให้...
‪บอกตามตรงว่าตอนแรกไม่มีใครเชื่อคุณ
‪แล้วจังหวะดนตรีก็เปลี่ยน
‪- เดี๋ยวเราก็รู้ ‪- ว่าแต่ ผมเชียร์คุณนะ
‪ขอบคุณ
‪ดื่มจินกับโทนิคหรือเปล่า
‪ขอโทษที เราเคยเจอกันในโอกาสอื่นหรือเปล่า ‪เพราะผมไม่คิดอย่างนั้น
‪เราไม่ได้อยู่ในลอนดอนสักหน่อย
‪ผม เอตัวร์ ลา บรูน่า
‪ผมได้แต่ฝันว่าจะชนะคดีแบบคุณ
‪ลูกความที่สำคัญที่สุดของผม ก็แค่พวกคนขายยา ‪ไม่ใช่ระดับสูงด้วย
‪เสียใจด้วย
‪ผมอยากร่วมงานกับคนแบบคุณ เล่นในเกมใหญ่ๆ
‪บางทีเราน่าจะเปิดบริษัทด้วยกันนะ
‪ใครจะรู้ บางทีสักวันหนึ่ง...
‪อาจจะพรุ่งนี้
‪- ว่าไงนะ ‪- คุณยังไม่รู้ตัว แต่คุณซวยแล้ว
‪และผมเป็นคนเดียวที่จะช่วยคุณได้
‪เพราะผู้ชายคนที่เป็นพยานในการฆาตกรรม
‪ดันมาเป็นลูกความผม
‪บาโรน ข้อมูลนี้มูลค่าเท่าไรดี
‪ผมเลี้ยงเครื่องดื่มเอง
‪ผู้ชายคนนี้เป็นใคร
‪เขาชื่ออีวาน ไซอา ‪เขาบอกว่าเป็นคนเอายาให้แองเจลิก้า
‪เขาไม่เห็นเราหรอก
‪แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง
‪ทุกครั้งที่เราหักล้างหลักฐานได้ ‪อันใหม่ก็โผล่ออกมา
‪ตอนนี้มีพยานใหม่ คุณเข้าใจไหมว่าเป็นกูเอร์ร่า
‪- ที่บีบให้เขาพูด ‪- ก็อาจจะใช่ ลินดา
‪เขาเป็นคนฆ่าไม่ได้เหรอ นี่พ่อค้ายา ‪พวกทำผิดกฎหมายนะ
‪- ไม่ ฉันจะต้อง... ‪- ลินดา เขามีพยานที่อยู่
‪มันเป็นไปไม่หรอก
‪ฉันไม่ได้ออกไปจากที่นี่อีกแล้ว มันจบแค่นี้
‪นี่ เราไม่ได้นอนกันมาทั้งคืนแล้ว
‪ทั้งผม อาร์ริโกนี่ มาร่า เดอแกรนดิส ‪เราทุกคนทำงานให้คุณ
‪ผมจะไม่ปล่อยคุณไว้ลำพังแล้ว
‪เราต้องพลาดรายละเอียดอะไรไปบางอย่าง ‪มันอาจอยู่ที่ไหนก็ได้
‪- เราค้นหาแล้ว รุจเจโร่ ‪- หาต่อไป
‪เราทบทวนเอกสารการไต่สวน
‪แฟ้มคดีขายบริการ เราอ่านทุกอย่างสามรอบแล้ว
‪ไม่มีอะไรเลย ‪ไม่มีอะไรบ่งบอกถึงคนอื่นที่อาจเป็นคนร้าย
‪ผมขอหมายศาลไปบ้านโทเมด้วย
‪แต่ไม่แน่ใจว่าเขาจะช่วยได้ไหม
‪ใช่ ผู้ชายคนที่หมอนั่นชี้ว่าเป็นคนฆ่า
‪ตอนนี้กลายเป็นพยานที่สำคัญที่สุด ‪ของฝ่ายอัยการ
‪รุจเจโร่
‪เราไม่เหลือทางเลือกแล้ว
‪ไม่
‪เธอบริสุทธิ์
‪ผมเฝ้ามองคุณมานานแล้ว ลินดา
‪มองจากที่ไกลๆ แต่ผมเฝ้ามองคุณ
‪คุณซ่อนเก่งนะ
‪เราต้องเชื่อ
‪ปฏิเสธความคิดที่เอาง่ายๆ เข้าว่า และเชื่อ
‪ถ้าร่วมมือกันเราจะเติบโต
‪สร้างผลงานเพื่อให้ระบบยุติธรรม
‪มีประสิทธิภาพมากขึ้น เร็วขึ้น ‪ยุติธรรมมากขึ้น
‪นอกห้องนี้เราเป็นคู่แข่งกัน
‪แต่นี่เป็นเวลาที่ต้องช่วยกันคิดเป็นกลุ่ม
‪เพื่อปรับตาชั่งที่เอียงไปอีกด้าน ‪มานานเกินไปแล้ว
‪ขอบคุณครับ
‪คุณเป็นอะไร
‪- รถพ่วงน่ะ ‪- อะไรนะ
‪โรงแรมที่โทเมไปแอบดู
‪มีแค่ภาพเดียวในเอกสารการไต่สวน
‪มันเป็นภาพด้านหน้า
‪แล้วไง
‪คุณรู้ได้ยังไงว่ามีรถพ่วงอยู่ที่ด้านหลัง
‪คุณบอกผมว่าโทเมแอบดูจากรถพ่วง
‪ผมดูแล้ว มีไอ้รถพ่วงระยำนั่น
‪ไร้สาระ ใจเย็นๆ หน่อย
‪คุณแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องโทเม
‪เขาทำคุณเสียชื่อเสียง เพราะคุณตกลงไว้
‪ทำไม คุณเคยเป็นใคร หนึ่งในคนที่โดนแบล็กเมล
‪แล้วไม่โดนเรียกสอบเหรอ
‪แล้วถ้าใช่ล่ะ
‪มันจะช่วยเราในเรื่องคดียังไง
‪คุณทำผมจะอ้วก
‪- เล่ามาให้หมด ‪- เชื่อเถอะ ไม่เล่าจะดีกว่า
‪- ให้เชื่อคุณเหรอ ‪- ผมปกป้องชื่อเสียงผม
‪- และไม่ใช่แค่ของผม ‪- ของใครอีก
‪บอกมา ไม่งั้นผมจะบอกทุกคนว่าคุณนอนกับเด็ก
‪บอกมา
‪เกเบรียล โมนาโค
‪ทีนี้เข้าใจหรือยัง
‪โมนาโคเลือกสำนักงานเรา ‪แค่เพราะเขาคุมเราได้
‪เราต้องเอาตัวลินดาออกมา แค่นั้น
‪คุณคิดว่าเขาเลือกเพราะคุณเก่งที่สุดเหรอ
‪ถ้าคุณบอกเขา คุณจบเห่แน่
‪รุจเจโร่
‪มีข่าวมา ผมอยากบอกคุณทันที
‪- โทรมาก็ได้นี่ ‪- ไม่ได้
‪ไม่งั้นเดี๋ยวคุณไปบอกเขา
‪แล้วเป็นยังไงบ้าง
‪- ฉันไม่รู้คุณคิดว่าตัวเองรู้อะไร ‪- งั้นผมจะบอกคุณว่าเห็นอะไร
‪โทเมยอมเสี่ยงโดนข้อหาฆาตกรรม ‪มากกว่ารับว่าแบล็คเมลลูกค้า
‪แล้วอยู่ห่างๆ การสืบสวน
‪ถ้ากูเอร์ร่าไม่รู้เข้า เขาไม่มีวันยอมรับ
‪และแม้แต่ตอนนี้ เขาก็ยังไม่ยอมบอกชื่อ ‪เขาเงียบอยู่ในคุก
‪คุณจ่ายเขาไปเท่าไร
‪โทเมรู้อะไร
‪ไม่รู้ แค่ชื่อของลูกค้าบางคนเท่านั้น
‪แล้วคุณรู้อะไร
‪ขึ้นรถสิ
‪- รุจเจโร่ ขอร้อง ‪- ไม่เอาน่า
‪คุณ อาร์ริโกนี่ เดอแกรนดิสด้วย
‪ทุกคนพยายามหยุดผม
‪แค่เพื่อปกปิดเรื่องโมนาโค ‪ซื้อผู้หญิงมานอนด้วยเหรอ
‪เขาไม่ได้ซื้อผู้หญิงมานอน
‪งั้นเหรอ
‪ตอนเขารู้เรื่องเคลาดิโอ้ ‪เขาเอาบริการเพื่อนเที่ยวมาดูแล
‪- ทำไม ‪- เพราะข้อมูลคือพลังสำคัญ
‪การได้รู้ว่านักการเมือง นักธุรกิจใหญ่ ‪นอนกับเด็กสาวอายุน้อย
‪เป็นข้อมูลที่มีประโยชน์
‪และในบรรดาลูกค้าของเขา ‪ก็มีคนที่เขาหาประโยชน์ได้
‪ขอความช่วยเหลือ สัญญา เขาคิดแต่เรื่องธุรกิจ
‪- และการตัดสินใจของเขา เราแย้งไม่ได้ ‪- การตัดสินใจอะไร
‪พูดมา ไม่งั้นผมจะทำลายชื่อเสียงคุณ
‪ตอนแองเจลิก้าท้อง เธออยากเลิก
‪เธอไม่อยากทำแท้ง เธอแจ้งเรื่องทุกคน
‪โมนาโคเลยสั่งให้ฆ่าเธอเหรอ
‪- พูดมา! ‪- ฉันไม่รู้ว่าเขาทำหรือเปล่า
‪รู้แค่เขาสั่งให้ขู่เธอ โอเคไหม
‪โดยลอเรนซี
‪ใช่
‪- แล้วทีนี้เอายังไง ‪- ง่ายมาก
‪เราจ่ายค่าปิดปากให้โทเม ‪และเราก็จะจ่ายให้ไซอาถอนคำให้การ
‪คุณควรโทรหาทนายเขาทันที
‪ไม่รู้ทำไมตอนนี้คุณดันมีศีลธรรมขึ้นมา
‪ไม่ ผมติดสินบนไซอา กูเอร์ร่าขายหน้าอีกครั้ง
‪ลินดาเป็นอิสระ และทุกคนจะมีความสุข
‪และไม่มีใครจะได้รู้ว่าฆาตกรเป็นใคร
‪แล้วไง มันดูแย่นักเหรอ
‪ไม่ แต่แย่เกินไป
‪ผมเองก็มีตำหนิ เยอะด้วย ‪แต่เรื่องนี้มันแย่เกินไป
‪ผมไม่ชอบโดนปั่นหัว
‪ผมจะพังไปด้วย แต่ผมจะดึงคุณลงไปกับผม
‪ฉันไม่เชื่อว่าคุณจะทำแบบนั้น
‪คุณมีทางเดียวที่จะช่วยตัวเองได้
‪- ทางไหน ‪- ช่วยผม
‪ทำสิ่งที่ถูกต้อง ตอนนี้มาช่วยกันเถอะ
‪ให้การปรักปรำโมนาโค
‪ผมซ่อนเธอไว้
‪ไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ไหน
‪ผมจะให้เธอยอมเป็นพยาน
‪เธอช่วยคุณได้ ลินดา
‪คุณไปกล่อมเธอได้ยังไง
‪ผมพาเธอไปอยู่ในโรงแรมห้าดาว
‪ฉันจริงจังนะ
‪เธอไม่มีตัวเลือกมากนัก
‪ผมบอกไปว่าจะแจ้งเรื่องเธอ
‪เธอ ผมเอง... และพ่อคุณ
‪ไม่อยากเชื่อว่าพ่อจะทำแบบนั้น
‪ผมเชื่อ
‪เขาคิดจะทำให้พวกคุณทั้งคู่เป็นอิสระ
‪แต่ถ้าต้องเลือก...
‪เขาจะให้ใครอยู่นอกคุกล่ะ
‪คุณหรือเขา
‪ลินดา
‪คุณเข้าใจไหมว่าการพิสูจน์ว่าเขาผิด
‪คือทางเดียวที่จะทำให้คุณได้ออกจากที่นี่
‪ข่าวดีนะ
‪ฉันว่าคำให้การของไซอาดูน่าเชื่อถือ
‪ฉันรีดเขาอยู่สี่ชั่วโมง
‪ฉันให้เขาเล่าเรื่องซ้ำๆ หลายครั้ง
‪- ไม่เคยมีที่ต่างกัน ‪- แต่อะไร
‪แต่เขาเป็นพ่อค้ายาที่มีประวัติอาชญากรรม
‪เขาเงียบมาเป็นปี และมาพูดตอนนี้เท่านั้น
‪เขามีพยานยืนยันที่อยู่ แต่มันอ่อน
‪และโยงกับคำให้การของโคลัมโบเท่านั้น
‪ก็ใช่ จริงที่เขาอาจปิดปากเงียบ
‪แทนที่จะยอมรับว่าอยู่ในที่เกิดเหตุ
‪แต่เขาแค่พูดหลังโดนจับ ‪เขาให้การช่วยคุณจะดีกว่า
‪มันอาจจะเสี่ยงที่จะพาเขาไปขึ้นศาล
‪พวกนั้นจะเชื่อเขาไหม
‪นั่นไม่ใช่ประเด็น คุณเชื่อเขาหรือเปล่า
‪ขึ้นอยู่กับคุณนะ เอเลน่า
‪ขึ้นอยู่กับคุณทั้งหมด
‪ใช่ครับ
‪จากนี้ไปบริษัทบาโรน จะสู้คดีให้ลินดา โมนาโค
‪ไม่ครับ อาร์ริโกนี่ไม่เกี่ยวอะไรกับคดี ‪หรือกับผมอีกแล้ว
‪บาย
‪ครับ
‪ขอโทษค่ะ แต่คุณเรมอนดี ‪ไม่ได้พักที่นี่แล้ว
‪เพื่อนร่วมงานฉันลงว่าเธอเช็กเอาท์ออกไป ‪เมื่อคืนนี้เอง
‪หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- เขาอยู่ไหน
‪ในห้องทำงาน ผมจะดูว่าเขาพบคุณได้ไหม
‪- ได้สิ ‪- เดี๋ยว คุณจะไปไหนครับ
‪เดี๋ยวก่อน!
‪คุณมาทำอะไรที่นี่
‪ไง รุจเจโร่
‪โมนาโคอยู่ไหน
‪เกิดอะไรขึันกับมาร่า
‪ไปได้แล้ว
‪เธอไม่ได้บอกคุณเหรอ
‪นึกว่าสนิทกัน
‪มาร่า...
‪มาร่าเป็นผู้หญิงที่ทะเยอทะยานมาก
‪และตกลงย้ายไปที่สหรัฐฯ
‪ไปที่สำนักงานสาขาแห่งหนึ่ง
‪พอเครื่องลงแล้วโทรหาเธอก็ได้ คงจะอีกสัก...
‪สองสามชั่วโมง ต้องเดินทางกันนานน่ะ
‪คุณปั่นหัวผมตั้งแต่วันแรก
‪ถ้าผมทำแล้วจะเป็นยังไง
‪คุณมีทางเลือกอื่นเหรอ
‪- นั่นคำขู่หรือเปล่า ‪- ไม่ ไม่ใช่คำขู่
‪แล้วไง
‪ผมเป็นคนที่ทำให้คุณชนะได้ แค่ขอมา
‪ผมไม่ต้องการอะไรจากคุณ
‪ผมขอเตือนว่าลินดาเป็นลูกสาวผม
‪เขียนรายงานการพิจารณาคดี ‪แล้วส่งให้เลขาผมด้วยนะ
‪เพราะตอนนี้มาร่าก็ไม่อยู่แล้ว
‪นั่นประตู
‪ทำไม
‪ถ้าเป็นผม คุณก็ทำเหมือนกันนั่นแหละ
‪ระยำ
‪- ว่าไง ‪- คุณทนาย ผลดีเอ็นเอออกแล้ว
‪เดี๋ยวผมไป ให้ตายสิ
‪สาบานได้เลย นี่เป็นความจริง ‪ผมเห็นผู้หญิงสองคนนั่น
‪ผมไม่รู้ว่าทำไมคุณยืนกรานนัก ‪ผมทนไม่ไหวแล้ว
‪มาทำอะไรที่นี่
‪ผมตามคุณมา
‪ผมตามคุณมาหลายวันแล้ว
‪ฟังดูน่ากลัวนะ
‪ผมไม่มีทางทำเองได้
‪อาจจะจริงที่ว่าเราไม่มีสิทธิ์
‪แต่ฉันต้องการให้ช่วย
‪ทำไม
‪ฉันต้องเลือก
‪คุณรู้ไหมว่าฉันเองก็ใส่หูฟังเวลาฟังเพลง
‪คุณฟังเพลงอะไร
‪(ผลตรวจดีเอ็นเอ)
‪(ลูกสาว: แองเจลิก้า เพโทรนี่ ‪มารดาที่พิสูจน์ได้: เอเลน่า กูเอร์ร่า)
‪คำบรรยายโดย ณทิตา เกิดแก้ว